Z uwagi na prowizoryczność tymczasowych pomieszczeń i z myślą o docelowej profesjonalnej siedzibie radia bp A. Nossol zaakceptował pomysł, by wykupić dwa stare, zrujnowane budynki mieszkalne przy ulicy B. Koraszewskiego 7 – 9, pomiędzy kościołem katedralnym a rynkiem i ratuszem – w samym centrum opolskiej starówki.
Formalności prawne związane z wykupieniem kamienic od prywatnych właścicieli we wrześniu 1994 r. trwały bardzo krótko, praktycznie jeden dzień. Pozwoliło to na równie szybkie zajęcie się ich nowym przeznaczeniem. Zakupione kamienice, chociaż znajdowały się w stanie kompletnej dewastacji, były zabytkiem – co potwierdza wpis do rejestru zabytków architektonicznych miasta. Stan techniczny tych zrujnowanych obiektów nie pozwalał jednakże – ze względów ekonomicznych – na ich architektoniczną adaptację do nowych funkcji. Zachowanie budynków w ich oryginalnej, starej substancji budowlanej było po prostu nieopłacalne. Dlatego zdecydowano o ich wyburzeniu, aby budynki w nowej cegle odtworzyć, dokonując równocześnie adaptacji ich wnętrz do nowej funkcji radiowej.
Według wymogu sine qua non postawionego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, p. Janusza Prusiewicza, należało pozostawić w oryginale jedynie murowane z cegły beczkowe sklepienia piwniczne z XVII wieku (co potwierdza srebrny pieniążek z 1626 r., który podczas prac konserwatorskich został odnaleziony w spoinie sklepienia), należące do najstarszych piwnic w budynkach mieszkalnych w Opolu, dokonując przy tym – zgodnie z wymogami sztuki – ich pełnej architektoniczno – konserwatorskiej rewaloryzacji. Natomiast cała większa część starych budynków mogła zostać wyburzona i zbudowana na nowo z wiernym odtworzeniem stylowej elewacji frontowej.
Wykonanie projektu architektonicznego nowego obiektu zlecono mgr.inż.arch. Janowi Olenieckiemu i konstruktorom: mgr. inż. Zygmuntowi Goliszewskiemu i inż. Zenonowi Naworskiemu z Opola.
Budynek rozgłośni miał być tak zaprojektowany, aby oprócz pomieszczeń na potrzeby wyłącznie radiowe, można było uzyskać dodatkową powierzchnię, która miałaby służyć pod najem innym użytkownikom, od których pozyskiwane opłaty czynszowe umożliwiłyby zarobienie budynku na siebie, a może nawet jeszcze wspieranie wydatków związanych z tworzeniem programu rozgłośni.
Przy tak rozwiniętej konkurencji na rynku opolskim w sektorze mediów radiowych, gdzie współistnieją: I,II,III i IV program Polskiego Radia, regionalne Radio Opole, Radio O’le, Radio Pro Kolor, Radio Park, Radio Fama, Radio Góra Św. Anny, a także oddział krakowskiego RMF-u, Radia Zet i stacje odbiorcze Radia Maryja, nie mówiąc już gliwickiej rozgłośni diecezjalnej PULS, czy katowickiej ARKA, czy wreszcie o stacjach zagranicznych odbieranych antenami satelitarnymi, trudno było liczyć, by radio utrzymało się wyłącznie z nadawanego programu, zachowując przy tym swój niekomercyjny charakter.
Sam prototypowy obiekt rozgłośni diecezjalnej, budowany na planie prostokąta o wymiarach 15×27,5m., w części piwnicznej, na parterze i na trzech piętrach,o łącznej powierzchni użytkowej około 1900 m. kw., pod względem funkcjonalnym miał zawierać:
– część studyjną, złożoną z dwóch studiów emisyjnych z reżyserkami,
– duże studio nagraniowe( produkcyjne) z reżyserką,
– news-room, przygotowujący serwisy informacyjne,
– 20 pomieszczeń biurowo – redakcyjnych dla dziennikarzy i pracowników administracyjnych radia,
– pomieszczenia socjalne dla pracowników na każdej kondygnacji obiektu,
– kawiarenkę do użytku wewnętrznego radia – w zabytkowej piwnicy,
– trzy mieszkania służbowe dla księży pracujących w radiu, którzy przez swoją stałą obecność w obiekcie pełniliby również swoisty nadzór nad bezpieczeństwem obiektu w nocy,
– trzy apartamenty gościnne,
– w części parterowej – pomieszczenia sklepowe do wynajęcia
Wykonanie prac budowlanych powierzono firmie COBEX z Wrocławia pod kierunkiem dyrektora, p. Bogdana Łęgowika, jako generalnemu wykonawcy obiektu w stanie surowym. Natomiast prace wykończeniowe wykonały specjalistyczne firmy branżowe: p. Stefana Bula – instalację grzewczą i wodno-kanalizacyjną, p. Jana Bula – instalację elektryczną, p. Stanisława Kurka – instalację wentylacyjną, p. Ryszarda Halupczoka – stolarkę okienną i drzwiową, p. Jerzego Iskierki – roboty kamieniarskie, p. p. Jana Macieja Maciucha, Jana Gisberta Rzeźniczka i Marka Maciąga – prace rewaloryzacyjno – konserwatorskie stylowej elewacji frontowej, p. p. Jana Turka i Henryka Szymy – prace w zakresie kowalstwa artystycznego, p. Bertolda Kozielskiego – wykonanie suchych tynków, p. Jerzego Świeca – roboty malarskie, p. Józefa Kurca – roboty dekarsko – blacharskie, p. Elżbiety Szczepańskiej – instalację przeciwpożarową, firma OPTIMUS – okablowanie sieci komputerowej, p. Tomasza Tofla i Alfonsa Froni – ogólne prace wykończeniowe, zaś firmy SIEMENS (która ufundowała nowoczesną centralę telefoniczną), ALCENTEL i TELMETRON – zainstalowały instalację telefoniczną, telewizyjną i domofoniczną.
Koordynacji prac i stałego nadzoru inwestorskiego podjął się p. Wit Ożarowski z Opola, mający w swoim wieloletnim dorobku budowlanym udaną realizację szeregu obiektów, w tym również wyróżnionych nagrodami.
Atrakcyjność położenia przyszłego obiektu radia w samym śródmieściu miała jednak ten minus dla procesu inwestycyjno-budowlanego, że wiązała się ze szczupłością placu budowy w ciasno zabudowanej pierzei budynków przy ulicy Koraszewskiego 7-9 i możliwością uszkodzenia gęstwiny przewodów łączących dookolne kamienice. Mimo to pierwszy etap budowy obiektu radia od rozbiórki – w listopadzie 1994 r. – starych murów, po wykop fundamentowy pod większą część budynku i podciągnięcie murów do poziomu pierwszego piętra, trwał sześć miesięcy. Zaś już we wrześniu 1995 r. cała siedziba rozgłośni była wzniesiona w stanie surowym. Pod koniec 1995 r. obiekt uzyskał stylową elewację frontową zrewaloryzowaną przez wspomnianych opolskich konserwatorów sztuki. W kwietniu 1996 r. oddano do użytku pomieszczenia na parterze, które od razu wynajęto na salon mody firmie NOVOMEX. Samo zaś radio przeniosło się do swojej nowej siedziby w czerwcu 1997 r., na krótko przed powodzią stulecia, która również dotknęła piwnice budynku rozgłośni. Jednakże powstałe przez powódź szkody zdołano szybko usunąć.
Założone wymogi konserwatorskie oraz wysoki standard wykonania budynku, wyposażonego w najnowsze urządzenia techniki radiowo-komputerowej, zostały zachowane do końca, pomimo ogromnego wysiłku finansowego połączonego z tą operacją. Zaś w pięknie odrestaurowanych, oryginalnych zabytkowych piwnicach mieszczą się obecnie w jednej części – kawiarenka radiowa, a w drugiej części – pomieszczenia sklepowe. W konkursie Mister Architektury Opolszczyzny w listopadzie 1996 r. radio zostało wyróżnione za przedsięwzięcie rewaloryzacji tych piwnic. Przy okazji budowy radia wypiękniały też trzy pobliskie staromiejskie ulice: Koraszewskiego, Szpitalna i Krupnicza, które w krótkim czasie odrestaurowano.
Całość prac budowlano – wykończeniowych dotyczących obiektu rozgłośni – z uwagi na przejściowe braki środków finansowych, co znacznie opóźniło budowę – trwała ponad dwa i pół roku.
Jednak liczne i żmudne zabiegi dyrektora radia znalazły ostatecznie drogę do wielu sponsorów – głównie wielkich firm Opolszczyzny – którzy bardzo efektywnie wsparli budowę rozgłośni. Ich pomoc szacuje się na blisko połowę środków włożonych w realizację projektu radia (druga połowa pieniędzy pochodziła – o czym już wspomniano – z Fundacji Współpracy Polsko – Niemieckiej)
Równolegle, w trosce o zabezpieczenie dla radia podstaw materialnych, niezbędnych do jego funkcjonowania i rozwoju, udało się szczęśliwie pozyskać na własność diecezji przylegające do posesji radia parcele oraz znajdujące się na nich budynki (w obrębie ulic: Szpitalnej, Młyńskiej i Krupniczej), które wkrótce staną się nowoczesną centralą Caritas Diecezji Opolskiej. Uzyskano również sporą połać (ok. 50 ha) gruntów rolnych w pobliżu Opola.
Dlatego podczas uroczystości poświęcenia rozgłośni w dniu 16 października 1997 r. (zob. WUDO: 52/1997/12, s.504-507), która uwieńczyła cały proces budowlano-inwestycyjny szczęśliwie doprowadzony do końca i bez żadnych długów, bp A. Nossol w kazaniu wygłoszonym podczas Mszy św. w opolskiej katedrze powiedział m.in.: Bóg zapłać i stokrotne braterskie podziękowanie (…) Tobie, kochany Księże Andrzeju, mój sekretarzu i dyrektorze naszego diecezjalnego radia. Nie było to łatwe. Musiałeś wprost żebrać, błagać, bo diecezji nie było stać, a jednak dokończyłeś wielkiego dzieła. Dzięki Tobie mamy nasze własne opolskie diecezjalne radio, które wraz z innymi katolickimi rozgłośniami, tworzy nową obecność Kościoła w dzisiejszym świecie.
Zwracając się zaś do pracowników radia biskup opolski powiedział m.in.: Wreszcie gmach radia został bardzo funkcyjnie, schludnie i wspaniale ukończony. Nasze radio będzie mogło teraz podjąć pracę i wykorzystać w pełni swoje możliwości. Będziecie bardzo ważnym przekaźnikiem kultury duchowej, którą i Wasza instytucja będzie współtworzyć. Musimy dotrzeć do świata z tym, co Kościół ma najlepszego do zaofiarowania, szanując godność osoby ludzkiej i uwrażliwiając na odpowiedzialność przed Bogiem.
Wśród uczestników tej Eucharystii byli: metropolita katowicki, abp Damian Zimoń, który przewodniczył koncelebrze, biskupi gliwiccy: Jan Wieczorek i Gerard Kusz, opolscy biskupi pomocniczy: Jan Bagiński i Jan Kopiec, wykładowcy i przełożeni seminaryjni, pracownicy różnych instytucji diecezjalnych, a także zaproszeni goście, m.in.: wojewoda opolski, p. Ryszard Zembaczyński, ojcowie miasta Opola, rektor, prorektorzy i dziekani z Uniwersytetu Opolskiego, sponsorzy, którzy wsparli dzieło budowy, pracownicy diecezjalnej rozgłośni radiowej, najbardziej zasłużeni dla budowy przedstawiciele firm wykonujących prace. Oprawę liturgiczną wraz z akompaniamentem chóru przygotowali klerycy.
Po Mszy św. księża biskupi i zaproszeni goście udali się do rozgłośni radiowej, gdzie w sali biblioteki radia, powstałej z prywatnych księgozbiorów ks. A.Sitka i ks. A.Hanicha, nastąpił moment poświęcenia obiektu. Po słowie wprowadzającym, wypowiedzianym przez dyrektora rozgłośni, bp A. Nossol odmówił modlitwę poświęcenia i pokropił wodą święconą studia radiowe. Następnie zgromadzeni goście zwiedzili pomieszczenia radiowe, w tym również pięknie odnowione zabytkowe piwnice. W zgodnej opinii wielu, w tym również ekspertów KRRiTV, którzy dotychczas byli w nowej siedzibie rozgłośni, plasuje ona opolskie radio diecezjalne pod względem lokalowo – technicznym w czołówce radiostacji katolickich w Polsce.
Poświęcenie rozgłośni zostało upamiętnione m.in. przez pierwszą pracę magisterską, poświęconą młodemu radiu, pt. Monografia Diecezjalnego Radia Góra Św. Anny w Opolu, którą napisał i obronił na Uniwersytecie Opolskim pod koniec 1997 r. Roman Juranek, redaktor rozgłośni diecezjalnej.
Kolejną publikacją upamiętniającą poświęcenie i otwarcie nowej siedziby radia jest liczące ponad 400 stron kompendium, autorstwa dyrektora rozgłośni, ks. dra Andrzeja Hanicha pt. Skorowidz nazw miejscowości diecezji opolskiej – polsko-niemiecki i niemiecko – polski, wydany przez wydawnictwo solidarnościowe SOLPRESS w Opolu i dedykowane ks. biskupowi Alfonsowi Nossolowi, ordynariuszowi opolskiemu, w przypadającą w 1997 r. jego 65 rocznicę urodzin i 20-lecie posługi biskupiej na Śląsku Opolskim.
Trzecią pamiątką poświęcenia i otwarcia nowej siedziby radia jest niniejsza publikacja.
