W Polsce, rokiem decydującym o przemianie mass-mediów, był rok 1989. Obrady Okrągłego Stołu, a dokładniej – uzgodnienia w podzespole do spraw środków masowego przekazu stworzyły podwaliny pod zapoczątkowany proces transformacji. Toteż w maju 1989 roku Sejm uchwalił cztery ważne ustawy związane z mediami:
- o stosunku Państwa do Kościoła katolickiego w PRL – z dnia 17 maja 1989r.,
- o gwarancjach wolności sumienia i wyznania – z dnia 17 maja 1989 r.,
- o zmianie ustawy o kontroli publikacji i widowisk – z dnia 29 maja 1989 r.,
- o zmianie ustawy Prawo Prasowe – z dnia 30 maja 1989 r.
Akty te umożliwiły Kościołowi katolickiemu zakładanie własnych, niezależnych rozgłośni radiowych i znacznie zliberalizowały funkcjonowanie cenzury w stosunku do istniejących mediów, która ostatecznie została zniesiona ustawą sejmową z dnia 11 kwietnia 1990 roku, gwarantując wolność słowa, choć i tak była to już formalność względem wcześniejszych ustaleń Okrągłego Stołu.
Powstały więc warunki do nieskrępowanego rozwoju wolnych środków masowego przekazu. Zniesiono wówczas system koncesyjny, stosowany wobec wydawców prasowych i książkowych, administracyjne przydziały papieru. Zaowocowało to szybkim wzrostem ilości ( i jakości …) dostępnych na rynku gazet i czasopism, wśród których były także gazety parafialne.
Wydawanie własnych gazet, czy biuletynów stało się w Kościele w Polsce zjawiskiem najczęstszym i szybko narastającym. W samej tylko diecezji opolskiej można obecnie doliczyć się około 80 tytułów gazet parafialnych. Zasługuje to na szczególną uwagę wśród publicystycznej powodzi, która rozlewa się po kraju. Nie dlatego, że prasa kościelna jest doskonała. Przeciwnie – dużo w niej niedomogów i warsztatowych nieporadności, słowem wszystkich skaz, które mają prawo towarzyszyć debiutowi. Prasa parafialna, choć ukazuje się już od kilku lat, przeciera dopiero szlaki, żeby naprawdę zaistnieć na prasowej mapie i w świadomości odbiorców. Tworzy ona przy tym nowe jakości: jest autentycznie lokalna, dba o wartości chrześcijańskie, o przekaz nauki Kościoła katolickiego. Wydawanie prasy parafialnej spotyka się jednak z różnymi trudnościami, do których zaliczyć trzeba przede wszystkim sprawę poziomu czy też zachowanie systematyczności.
Rynek mediów elektronicznych jeszcze przez kilka lat pozostawał formalnym monopolem państwa. Ustawodawstwo odziedziczone po PRL gwarantowało prawo nadawania audycji radiowych i telewizyjnych wyłącznie instytucjom państwowym. Prace nad ustawą, określającą zasady nowego ładu w eterze, jak to szumnie określono, podjęto jeszcze w 1989 r. i trwały one blisko trzy lata. Ustawę o radiofonii i telewizji uchwalono pod koniec 1992 r., zaś weszła ona w życie dnia 1 marca 1993 roku, przekształcając istniejące państwowe Polskie Radio w radiofonię publiczną uformowaną w ogólnokrajową jednostkę organizacyjną i 17 regionalnych spółek akcyjnych skarbu państwa, prowadzących własną politykę programową.
Finansowanie tych spółek odbywa się z abonamentu i reklamy. W związku z tym ostatnim przez pewien czas istniały nawet tzw. programy miejskie, stanowiące komercyjne odgałęzienia regionalnych radiostacji publicznych, które powstały w kilku województwach – w tym również w Opolu – Radio na Wyspie, które jednak nie zostały uznane przez obowiązujące regulacje prawne (wg KRRiTV). To swoiste radio w radiu miało odrębne cele programowe, zbliżone do komercyjnych stacji prywatnych i miało za zadanie odzyskać utracony rynek reklam oraz zatrzymać lub przyciągnąć głównie młodych słuchaczy, którzy przeważnie słuchali stacji prywatnych z programem skierowanym raczej do młodszego odbiorcy.
Ustawa o radiofonii i telewizji dawała również podstawę do koncesjonowanego zakładania prywatnych komercyjnych rozgłośni radiowych, które zaczęły wyrastać jak grzyby po deszczu od początku lat dziewięćdziesiątych, nie czekając na odpowiednie prawne regulacje. De facto ustawa ta zastała więc już wiele rozgłośni radiowych, nadających swój program nielegalnie, które zalegalizował dopiero pierwszy proces koncesyjny przeprowadzony przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. W tym procesie KRRiTV przyznała koncesje radiowe 152 stacjom, 3 organizacjom radiowym – Radiu Zet z Warszawy, RMF z Krakowa i Radiu Maryja z Torunia chcących nadawać swój program na całym terytorium kraju. Przyznano też koncesję na jedną sieć ponadregionalną dla ZHP oraz 17 koncesji na rozgłośnie regionalne i 133 koncesje na rozgłośnie lokalne.
W Opolu początek pluralistycznego systemu radiofonicznego nastąpił dnia 10 lutego 1993 roku, kiedy to ruszyła pierwsza na opolskim rynku mediów radiowa stacja komercyjna Radio O’le, której właścicielem jest firma „Remak”. W 1994 r. ruszyła kolejna komercyjna radiostacja Pro Kolor – związana z telewizją kablową – Kolor Sat. Rok później wystartowało Radio Fama i pierwsza radiostacja kościelna Diecezjalne Radio Góra Św. Anny.