Wielka Wojna, która zakończyła trwający od ponad wieku sojusz trzech cesarzy, stała się szansą odzyskania niepodległości przez Polskę. Polacy szansy tej nie zmarnowali. 18.11.1918 zebrał się na pierwszym posiedzeniu rząd odrodzonego Państwa Polskiego. Od uznania niezawisłej państwowości polskiej minęło siedem dni. Mimo to rząd dysponował już zorganizowaną administracją jak ministerstwa, urzędy centralne, zalążki organów terenowych oraz placówek dyplomatycznych. Działania bieżące resortów oparte były na istniejącym, publikowanym w Dzienniku Praw i Monitorze Polskim prawodawstwie polskim[1]. Sytuacja taka możliwa była dzięki staraniom Tymczasowej Rady Stanu Królestwa Polskiego, a potem Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego. Organy te są przedmiotem krytyki wielu historyków już od ponad osiemdziesięciu lat, lecz przecież wkład tych instytucji w odrodzenie państwowości polskiej był niemały. Jest to także element historii polskiego konserwatyzmu i monarchizmu.
Wszystko to sprawiło, że dla ideologii konserwatywnej zabrakło znaczącego miejsca w niepodległej Polsce[2].
[1] M. Król: „Stańczycy- antologia myśli społecznej i politycznej konserwatystów krakowskich”, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1985
[2] Z. J. Winnicki: „Rada Regencyjna Królestwa Polskiego Geneza, Dokonania, Znaczenie”, Pro Fide Rege et Lege Nr 15/1993