Józef Stalin, który rządził Związkiem Radzieckim od śmierci Lenina w 1924 roku do swojej własnej śmierci w 1953 roku, nie miał formalnego „planu podboju Europy”, przynajmniej nie w sensie tradycyjnego wojskowego planu inwazji.
Jego polityka zagraniczna była skomplikowana i ewoluowała na przestrzeni lat, ale zawsze była ukierunkowana na ochronę i umocnienie Związku Radzieckiego. Po II wojnie światowej, kiedy Związek Radziecki zyskał kontrolę nad Europą Środkową i Wschodnią, głównym celem Stalina było zapewnienie bezpieczeństwa Związku Radzieckiego poprzez stworzenie tzw. „kordonu sanitarnego” lub strefy buforowej między ZSRR a resztą Europy.
To posunięcie było motywowane zarówno strategicznie, jak i ideologicznie. Strategicznie rzecz biorąc, Stalin chciał zabezpieczyć ZSRR przed potencjalnymi przyszłymi atakami ze strony zachodnich mocarstw, szczególnie po zniszczeniach, jakie przyniosła II wojna światowa. Ideologicznie, komunizm podążał za ideą globalnej rewolucji proletariackiej, choć praktyka Stalina była bardziej pragmatyczna i skupiała się na utrzymaniu władzy w ZSRR i jego strefie wpływów.
Stalin zastosował różne metody do wprowadzenia kontrolowanego przez ZSRR reżimu w krajach takich jak Polska, Czechosłowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria i NRD. Metody te obejmowały polityczną manipulację, presję dyplomatyczną, bezpośrednią interwencję wojskową i utworzenie bloku komunistycznego (RWPG oraz Układ Warszawski).
Mimo to, twierdzenie, że Stalin miał plan podboju całej Europy, jest zbyt uproszczone i niezgodne z dowodami historycznymi. Podczas zimnej wojny, polityka zagraniczna ZSRR była zdominowana przez ideę „pokoju koegzystencji” z kapitalistycznym Zachodem, choć obie strony dążyły do rozszerzenia swojego wpływu na świat.