Rada Regencyjna powołana została do życia patentem dwóch cesarzy państw centralnych Austrii i Prus z 12 września 1917 roku. Rada podjęła się tworzenia polskich organów państwowych dla Królestwa Polskiego (którego obszar stanowić miały „ziemie panowaniu rosyjskiemu wydarte”). Rada Regencyjna była władzą prawodawczą i rządzącą, powoływała Prezydenta Ministrów oraz organ quasi parlamentarny – Radę Stanu. Członkami Rady Regencyjnej byli Aleksander Kakowski (arcybiskup warszawski), Zdzisław Lubomirski (Prezydent m. St. Warszawy) oraz Józef Ostrowski (przewodniczący SPR). Rada powołała w sumie czterech premierów. Ich częste dymisje związane były z niekonsekwencją władz Austriackich i Pruskich, które jak powszechnie wiadomo wykorzystywały Radę, by osiągnąć bieżące cele polityczne i militarne. Mimo trudnej współpracy z zaborcami jak również negatywnego stosunku Polaków do „kolaborującego” organu, udało się osiągnąć wiele celów zbliżających powstanie państwowości polskiej. Rada zorganizowała reemigrację Polaków z ogarniętej wojną domową Rosji, wyprosiła abolicję żołnierzy Polskiego Korpusu Posiłkowego, określiła ramy prawne obywatelstwa polskiego, prowadziła pertraktacje w sprawie całkowitego przejścia administracji w ręce polskie, określiła zasady ustroju terenowych organów przyszłej administracji polskiej i samorządu terytorialnego, przyjęła ordynację wyborczą do parlamentu polskiego, utworzyła placówki zagraniczne w Rosji, Finlandii, Berlinie, Wiedniu, Rydze, Kijowie, Bernie, Hadze.
Rada dbała ponadto o reprezentatywny charakter rządów jeżeli chodzi o zabory, jak i opcje polityczne. Jedynie ostatni premier J. Swierzyński sprawował władzę w oparciu tylko o endecję (PPS i SL odmówiły udziału). Gabinet ten jednak chciał doprowadzić do rozwiązania Rady Regencyjnej i został zdymisjonowany (bez konsultacji z władzami zaborczymi). Rada Regencyjna utraciła wpływ na kształtowanie się organów suwerennego państwa, czego dowodem był zamach lewicowy w Lublinie. Mimo to nie zakończyła swojej działalności, a utworzona przez nią Rada Kierowników Ministrów (ostatni rząd) kierowana przez Władysława Wróblewskiego opracowała konstrukcję urzędu Naczelnika Państwa, który objął Józef Piłsudski. Dnia 14.02.1918 Rada Regencyjna zakończyła działalność, Rada Kierowników Ministrów przekazała potem władzę nowemu rządowi. Działalność Rady Regencyjnej dowodzi, iż nie tylko karabiny pozwoliły utworzyć niepodległe państwo, ale także działalność administracyjna, która ułatwiła mu funkcjonowanie. Stało się to istotnym argumentem w czasie konferencji Wersalskiej, gdzie Polska objawiła się jako dojrzały i sprawny organizm państwowy.