Jak już wcześniej wspominałem w 1995 roku zbadano 20 grobów. Były to pochówki ludzi dorosłych oraz dzieci. Ciała ludzkie ułożone były bardzo płytko pod warstwą runa leśnego. Badane groby szkieletowe posiadały, duże prostokątne lub owalne jamy, usytuowane na linii północ-południe. Mogiły miały zabarwienie ciemno brunatne z ciemnymi plamami w miejscu, gdzie spoczywał szkielet. Zęby, fragmenty czaszki oraz kości, zachowały się jedynie w grobach wyposażonych w przedmioty z brązu, które wpływają konserwująco na szczątki kostne. Jamy grobowe osób dorosłych różniły się od dziecięcych wymiarami. Pierwsze dochodziły do długości 280 cm, a drugie do 190 cm W trakcie badań stwierdzono, że zmarłego składano bezpośrednio do dołu wykopanego w ziemi, czasami stosowano podkłady drewniane pod ozdoby. Stwierdzono, że na powierzchni grobów układano dwa rodzaje nagrobków. W pierwszym przypadku na uklepanej ziemi ustawiano naczynia: wazy, garnki, misy itp.
Na pozostałych mogiłach układano bruk z granitu. Zmarłego złożonego w grobie wyposażano go w gliniane naczynia, ozdoby z brązu, ołowiu oraz żelaza. W niektórych nagrobkach nie stwierdzono żadnego inwentarza. Zaobserwowano, że naczynia ustawiano w północnej części grobu, za głową zmarłego. W kilku grobach znaleziono wyposażenie ustawione także po przeciwległej stronie grobu. W skład naczyń układanych w grobach wchodziły: misy, czerpaki, czarki ustawione obok siebie lub jedno w drugim. W wyposażeniu grobu stwierdzono również dużą ilość ozdób wykonanych z brązu, żelaza, rzadziej z ołowiu. Były to naszyjniki, szpile, bransolety itp. Przy niektórych grobach odkryto paleniska, w których były węgle i przepalone kamienie. Były to ślady po ogniskach palonych podczas obrzędów pogrzebowych[1].
W trakcie badań w 1995 roku odkryto dwa groby w obrządku ciałopalnym. Należały one do mogił jamowych. W wypalenisku oprócz spalonych kości odkryto przepalone ozdoby żelazne oraz naczynia.
Cmentarzysko w Świbiu wyróżnia się bogactwem przedmiotów odkrytych głównie w grobach szkieletowych. Najliczniejszy zespół tworzą naczynia, zwłaszcza garnki. Druga dużą grupę znalezisk stanowią misy. Poza tym w grobach znaleziono inne naczynia, spośród których należy tutaj wymienić: miniaturowe wazy, znalezione w grobach dziecięcych, naczynia malowane, głównie rdzawo-kolorowe, misy z płaskim dnem oraz naczynia piętrowe, złożone z dwóch czarek o dwustożkowych brzuścach. Naczynia użytkowe to jednak nie wszystko co znaleziono w grobowcach cmentarzyska w Świbiu, dzięki tym wykopaliskom muzeum wzbogaciło się o cenną kolekcję ozdób z okresu kultury łużyckiej. Wydobyte przedmioty w większości zostały zrobione z brązu, oaz żelaza. Spośród nich należy wymienić zawieszki skroniowe. Z pozostałych ozdób jakie znaleziono na cmentarzysku, należy wymienić: naszyjniki wykonane z brązowego, płaskiego pręta oraz ołowiane ozdoby głowy. Do ciekawych egzemplarzy jakie wydobyto na uwagę zasługują żelazne bransolety. Podczas penetracji wydobyto dwa rodzaje tychże ozdób: otwarte i z końcami zagiętymi do środka. Obydwa ich rodzaje wykonane zostały pręta o owalnym lub półokrągłym przekroju[2].
Na podstawie wydobytych eksponatów archeolodzy dowiedzieli się wiele na temat kultury łużyckiej, znalezione eksponaty nie tylko znacząco wzbogaciły kolekcję muzeum, ale także pozwoliły zebrać wiele cennych informacji na temat historii Gliwic i okolic[3].
Swój udział w upowszechnianiu zagadnień archeologicznych dział zaznaczał także przez pracę propagandową wokół eksponowanych wystaw i prac wykopaliskowych, lekcje muzealne, wygłaszanie odczytów i pogadanek, współpracę z prasą, radiem i telewizja oraz organizacjami społecznymi. Tematyką odczytów i pogadanek związana była zazwyczaj z aktualnymi ekspozycjami i pracami terenowymi. Jednak najczęściej przewijały się tematy związane z pradziejami Śląska, a w szczególności z terenem Gliwic i okolic. Głównym odbiorcom zagadnień popularyzowanych przez dział była młodzież, która stanowi zasadniczy trzon zwiedzających. Innym typem akcji popularyzacji zagadnień prehistorycznych była praca ze szkolnymi kołami przyjaciół muzeum. W tym wypadku młodzież wykonywała różne prace przy zbiorach, uczestniczyła wykopaliskach, zwiedzała stanowiska z różnych okresów i kultur, a także zapoznawała się z fachową literaturą.
—
[1] Halina Wojciechowska, Wyniki badań na cmentarzysku kultury łużyckiej z okresu halsztyckiego w Świbiu, woj. katowickie,[w] Rocznik Muzeum w Gliwicach t.VI, , s.219-222
[2] Tamże, s.222-228
[3] Tamże, s. 229-230